COLUMN: Meedoen

In de tussenstand staan we niet bovenaan. Hoe dat kan? Tja, het blijft mensenwerk. Van de burgemeester en zijn raad tot de gemiddelde gemeenteambtenaar, allemaal houden ze het lijstje waarschijnlijk nagelbijtend in de gaten. Ook bij compleet beperkingminnend Zwolle is de spanning om te strijden. De koppositieen dus die felbegeerde titel ligt immers nog altijd binnen handbereik. De keiharde werkelijkheid is echter dat Zwolle na afloop ook kan zijn geëindigd op een derde plaats of die hatelijke en roemloze vierde positie.

Aan de anonieme middenmoot moeten we maar niet denken. Of Zwolle die blamage dan nog te boven komt? Voor alle duidelijkheid, het gaat hierom ‘De meest toegankelijke gemeente van Nederland 2018’. Voor wat het waard is natuurlijk; de winnende gemeente mag een jaar lang met deze titel pronken. Zover ik weet is er geen deskundige jury die iedere gemeente van Nederland onder de loep neemt en met zogeheten ’mistery guests’ controleert of de betreffende plaatsen wel doen wat ze beloven. Het zijn gewoon u en ik en de buurvrouw die hun mening geven. En als die buurvrouw tijdens een theekransje de rest van de straat weet te motiveren om ook te stemmen, kan het zo zijn dat Steenwijk, of welke plaats dan ook, er met de titel vandoor gaat.

Misschien ben ik nu behoorlijk chauvinistisch, maar ik ben er trots op dat PEC Zwolle zich na 11 wedstrijden nog steeds in de kop van de eredivisie bevindt. Of dat het Swolsch Friethuys zich winnaar mag noemen van de AD friettest 2017. Maar gelijk aan dat het vrijwel vanzelfsprekend is dat De Librije het beste restaurant van Nederland is, zo is het naar mijn idee ook niet meer dan terecht dat Zwolle meedingt om de titel van meest toegankelijke gemeente. Onze stad verkondigt al jaren de ambitie daartoe te hebben en ik moet zeggen dat ze ook goed bezig is. Sla ik de plank mis? Iets met ‘wishful thinking’?

Ook ik heb online mijn mening achtergelaten. En worden we eerste, derde of achtste, ik vind Zwolle een toegankelijke stad. Ik kan immers overal waar ik wil naar binnen. Maar ik ben slechts een van de 120.000 inwoners. Een van de tig met een beperking. Allemaal moeten we dan wel diezelfde irritante keien in de binnenstad bedwingen, maar een ieder ervaart Zwolle weer op zijn of haar eigen wijze. ‘Zoveel hoofden, zoveel meningen.’

Waarschijnlijk wordt een mening over toegankelijkheid bepaald door iemands beperking en eventueel hulpmiddel. Maar is het niet zo dat hierbij onze eigenheid ook meespeelt? Dus waar je staat in het leven, in jouw acceptatieproces. De aanvaarding van de realiteit, zowel qua persoonlijke beperking, maar dus ook dat de stad nu eenmaal is zoals zij is. Dit klinkt wellicht makkelijk, maar op beide punten heeft het mij nogal vooruit geholpen. Wat niet wegneemt dat de toegankelijkheid van Zwolle nog verbeterd kan worden en hier aandacht voor vragen nodig blijft.

 

Onlangs, tijdens de week van de toegankelijkheid, heeft Toegankelijk Zwolle aan de gemeente en de horeca van Zwolle deze aandacht kunnen vragen. Mensen met een beperking willen, moeten ook mee kunnen doen. De bereidwilligheid tot aanpassing is merkbaar.
Van Zwolle mag ik meedoen! 

 

Geert Jan den Hengst