Maand: mei 2017

Bureaucratie staat nieuwe banen arbeidsgehandicapten in de weg

Werkgevers denken dat ze er de komende jaren niet in zullen slagen 100.000 extra banen te scheppen voor mensen met een arbeidsbeperking. Tot nu toe zijn de doelstellingen daarvoor gehaald, maar werkgevers waarschuwen dat door de strenge regels en bureaucratie dat in de toekomst niet meer zo makkelijk gaat.

Bij de invoering van de Participatiewet in 2015 sprak de overheid af dat het bedrijfsleven tot 2026 100.000 extra banen creëert voor mensen met een arbeidsbeperking. De overheid moet zelf nog eens 25.000 banen voor haar rekening nemen. De bedoeling is dat de arbeidsbeperkten vanuit de sociale werkplaats overstappen naar een gewone baan bij een gewone werkgever.

Vastlopen

Aanjager van een banenplan namens het bedrijfsleven, Aart van der Gaag, luidde eerder deze maand de noodklok. “Het is eigenlijk een klein wonder dat we tot nu toe onze doelstelling hebben gehaald.” In het eerste jaar werden er 15.600 banen gecreëerd, terwijl het minimum 6000 was.”

Van der Gaag ziet inmiddels overal zaken vastlopen. Namens de werkgeversorganisaties VNO-NCW, MKB Nederland en LTO heeft hij de Kamer gevraagd te zorgen voor minder bureaucratie en eenvoudiger regelgeving. “Er zijn 35 arbeidsmarktregio’s gecreëerd en er zijn 388 gemeenten. Dat betekent dat overal andere regels gelden. Landelijke bedrijven kunnen eigenlijk geen landelijke afspraken meer maken.”

De belangenvereniging voor mensen een arbeidsbeperking, Ieder(in), wijst er ook op dat veel banen voor hun doelgroep geen “echte, duurzame” banen zijn. Zo zijn nogal wat mensen met een beperking gedetacheerd bij bedrijven, terwijl ze eigenlijk nog in dienst zijn van de sociale werkvoorziening. Hierdoor loopt een werkgever minder risico’s.

Die tijdelijke banen tellen ook mee voor het behalen van de doelstellingen van het banenplan. Staatssecretaris Jette Klijnsma van Sociale Zaken kreeg hier eerder veel kritiek op.

Ook de Rekenkamer stelde eerder vast dat veel werkgevers gebruik maken van uitzendcontracten, detacheringen en tijdelijke contracten om banen voor de doelgroep te creëren en weinig vaste contracten aanbieden. De Rekenkamer sprak in dit verband van een “failliete afspraak” met de overheid.

Demissionair staatssecretaris Klijnsma laat in een reactie weten dat zij voortdurend met werkgevers in gesprek is over mogelijkheden om de uitvoering van de banenafspraak en de Participatiewet te vereenvoudigen.

“Dit heeft ook al tot meerdere aanpassingen geleid. Ik begrijp dat werkgevers er belang bij hebben om uit een ruimere doelgroep te kunnen kiezen. Het gevaar is daarbij natuurlijk wel dat de meest kwetsbare groep waar de banenafspraak voor is gemaakt, dan achteraan komt te staan. En dat wil ik niet”, aldus Klijnsma.

Bron: NOS

Implementatie aanpak VN-verdrag

Het Plan van aanpak voor de uitvoering van het VN-verdrag voor de rechten van mensen met een beperking is klaar. Nu het plan er is, kan er concreet aan de slag worden gegaan met het toegankelijker maken van Nederland. Het plan biedt voldoende handvatten om aan de slag te gaan. 

Het plan geeft een praktische uitwerking van het Besluit toegankelijkheid dat in december 2016 door de Tweede Kamer is aangeboden. Het plan is door het ministerie van VWS geschreven in samenwerking met de Alliantie voor Implementatie van het VN-verdrag, VNO en VNG.

Iedereen aan de bak
In het Plan staat beschreven hoe de Rijksoverheid, de departementen, gemeenten en bedrijfsleven concreet aan de slag gaan met de implementatie van het VN-verdrag. De uitvoering gaat stapsgewijs met duidelijke doelen en deadlines en altijd in samenspraak met mensen met een beperking.

Mensen met een beperking betrokken
Zoals het VN-verdrag aangeeft worden de mensen voor wie het verdrag bedoeld is vanaf het begin betrokken bij het maken van de plannen per bedrijfstak, beleidsterrein of lokale inclusie-agenda.

Voelbaar in de hele samenleving
Van passend onderwijs tot arbeidsparticipatie, van wonen tot toegankelijke openbare ruimte, van bouwregelgeving tot inkomensbeleid, van toegang tot goederen en diensten tot lokale inclusie-agenda’s: op al deze – en meer – terreinen worden concrete plannen uitgewerkt en uitgevoerd.

Staatssecretaris Van Rijn heeft deze week het plan naar de Tweede Kamer gestuurd (over het Plan van aanpak wordt niet gestemd). Het ministerie van VWS treedt op als coördinerend ministerie. Over de voortgang van de uitvoering zal de minister van VWS jaarlijks verantwoording afleggen aan Eerste en Tweede Kamer.

Lees meer over het verdrag op Gewoon Gelijk.

Bron: Iederin

COLUMN ‘Laat jezelf niet belemmeren’

    Geert Jan Den Hengst

     Ambassadeur Bewustwording

     Toegankelijk Zwolle

 

Neem het hen eens kwalijk! Als er bijvoorbeeld een straat of een winkel aangepast moet worden, dan heeft aandacht voor de toegankelijkheid niet de prioriteit. Logisch, want het gaat immers om het plaatje, niet om de details. Ja, ik die rolstoel afhankelijk ben, zou er als eerste op letten of ik er toegang tot kan hebben. Maar zij, bij wie het hebben van een beperking of een ziekte een onbekende wereld is, denken daar niet aan.

Zwolle schijnt niet alleen groeiend, maar ook flink bloeiend te zijn. Misschien zit het aantrekkelijke in de combinatie van het oude stadscentrum, met de gezellige uitstraling van vroeger (maar ook hoge drempels en hobbelige straatjes). Daarnaast is er het veelzijdige aanbod in horeca, kunst en cultuur. Dit samen werkt als een magneet op de inwoners zelf en het toerisme en dat ruikt naar geld. Ikea kwam eerst en daarna hebben ook Primark, Pathé en Zara kwijlend aangeklopt bij Zwolle.

Kennelijk wonen wij in een ideale stad waar iedereen welkom is. Hoe meer zielen hoe meer vreugd. Uiteraard ook mensen met een beperking. Toch? Een toegankelijke stad, dat wil Zwolle zijn. Sterker nog, dat móét het zijn. Volgens de grondwet dient Zwolle, lees: moet geheel Nederland, zijn of haar stinkende best te doen om voor iedereen goed bereikbaar te zijn of te worden, om te beginnen met de openbare ruimtes.

Maar is Zwolle anno nu wel toegankelijk?

Ja en nee! Zeker, toegankelijkheid krijgt de nodige aandacht. Maar toch, het kan nog meer. Een stad aanpassen, zodat ook mensen met een beperking toegelaten kunnen worden is meer dan een oprit aanleggen bij een stoep. Een stad toegankelijk maken begint met bewustwording van de mensen die uiteindelijk de toegankelijkheid moeten gaan creëren. Dit lijkt eenvoudig, maar de mensen om wie het gaat zich bewust laten zijn van een beperking is een grotere klus.

Aandacht hebben voor toegankelijkheid is zeker nog niet voldoende geïntegreerd. Sterker nog, de uitdrukking toegankelijkheid moet door velen nog worden ontdekt. Stel, je bent wethouder, gemeenteraadslid of ambtenaar, wie of wat let er dan op de toegankelijkheid? Of je bent stedenbouwkundige, opzichter danwel stratenmaker, waar is er dan bewustwording in het proces van creëren? Of stel, je bent ondernemer en hebt een winkel. Als er bij het inrichten van de winkel toch minder ruimte is dan verwacht, dan zal de ambitieuze ondernemer net zo lang puzzelen tot het gehele assortiment in de winkel past. De loopruimte is dan wel wat beperkter, maar de ondernemer is tevreden en belangrijker, de klanten ook. Tot er op een dag iemand naar binnen probeert te rollen. Aai, daar was even niet op gerekend. Er wordt gedacht, maar is dat irritatie of schaamte?

Het feit dat ik van een elektrische rolstoel afhankelijk ben is voor mij geen belemmering om er op uit te gaan. Aan mijn hersenen en mijn mond mankeert toch niets? Deze instelling bevalt mij goed en ik kan anderen alleen maar adviseren dit ook te doen. Maar dan moet de stad en zij die deze maken wel meewerken. Laat jezelf niet belemmeren. Niet door je beperking, niet door een eventuele rolstoel, niet door Zwolle.

 

Volg zijn blog: Geerts gezwets over zijn leven, een leven met MS!

Overige links

Privacybeleid

 

Meld je aan voor onze nieuwsbrief