Blog: Beperking

Door Geert Jan den Hengst

De vraag was of ik voor de volgende nieuwsbrief een bijdrage wilde leveren, lees: weer een blog wilde schrijven.
Maar natuurlijk, want ik vind schrijven niet alleen leuk om te doen, het is voor mij ook een zinvolle tijdsbesteding, helemaal in deze tijd. En eerlijk is eerlijk, zonder mijn ego te willen strelen, het is best wel leuk om hiervoor gevraagd te worden.
 
Niet te maatschappijkritisch, laat staan vlijmscherp, mijn schrijfsels gaan meestal over mijzelf en wat ik meemaak. Terzijde, maar daarom het is dus maar goed dat ik over een blog praat, niet over een column. Een column bevat immers minder woorden en snijdt een bepaald onderwerp aan. Een blog kent minder beperkingen.
 
Zoals wel vaker is gebleken, uiteindelijk ook bij deze blog, geduld is een schone zaak. De woorden ontstaan niet vanzelf, maar ze verschijnen uiteindelijk heus wel. Als er maar inspiratie is en daar ontbrak het in eerste instantie dus aan. Want over wat ik doe en meemaak, ook betreffende Toegankelijk Zwolle, kan ik kort zijn. Alles staat stil! Nou ja, bijna alles.
 
In een poging om inspiratie aan te wakkeren kreeg ik van iemand de volgende suggestie: zou het kunnen zijn dat door de huidige intellectuele lockdown het tempo in de samenleving vertraagt en dit dan weer bijdraagt aan het creëren van een inclusieve samenleving? Dus dat mensen, met en zonder beperking, door deze tempovertraging gewoon meer oog hebben voor elkaar.
 
En toen ging mijn hoofd op lockdown. Jeetje, wat een hersenspinsel. Zo filosofisch ingesteld ben ik dus echt niet, hoor. Toch doe ik aanvankelijk nog een poging om hier met enige huis-tuin-en-keuken-filosofie op los te gaan, ook al is het geven van een helder standpunt van mij niet waarschijnlijk. Verder dan een misschien kom ik dan ook niet.
 
In de media wordt vanuit verschillende oogpunten de negatieve effecten van de coronacrisis belicht. Zo ook voor mensen met een beperking. Neem de vereenzaming als gevolg van de anderhalve meter-samenleving, want alle werkvoorzieningen zijn gesloten en sociale contacten vallen daardoor weg. Of uit voorzorg blijven sommige mensen simpelweg verstoten van zorg.
 
Hoe gek het ook klinkt, de crisis zou op den duur positief kunnen uitwerken. Wanneer een samenleving zich bewust wordt dat niet bij iedereen het leven vanzelfsprekend is, met wat voor beperking dan ook, gaat men misschien meer rekening met elkaar houden, zelfs niemand uitsluiten. Al weet ik stiekem wel beter, want dit gaat nooit gebeuren. Of ben ik nu te negatief? Nee, een inclusieve samenleving zal nooit spontaan ontstaan. Dit moet worden gestuurd en daar komt Toegankelijk Zwolle om de hoek kijken
 
Iedere Zwollenaar beleefd het huidige leven weer anders. Laat ik ook dit keer het schrijven maar bij mijzelf houden. Dat ook ik deze situatie nu wel zat ben, zal niets nieuws zijn. Wie niet? De agenda is leeg, alleen de huishoudelijke ondersteuning komt gelukkig nog. Ik blijf thuis, kom alleen buiten voor een frisse neus. En ik schrijf, kijk soms Netflix, doe een puzzel, schrijf opnieuw, slaap of mijmer. Of ik doe aan videobellen. Onlangs nog met enkele collega’s van de werkgroep communicatie binnen Toegankelijk Zwolle elkaar gezien en overleg gehad.
 
Maar in het echt is waardevoller!

Overige links

Privacybeleid

 

Meld je aan voor onze nieuwsbrief