Tips – Week van de Toegankelijkheid

– Zorg is NOOIT een luxe. Geen zorg nodig hebben is wel een luxe. Uitleg: Dus bijvoorbeeld kunnen douchen, of hulp krijgen wanneer je het nodig bent, is geen luxe, maar normaal.

– Zorg op vakantie is geen luxe, maar noodzakelijk. (Paar duizend euro extra betalen voor je vakantie vanwege zorg is niet “een stukje luxe wat je koopt”) dit wordt makkelijk gezegd maar niet zo ervaren door de ontvanger.

– Praat niet over mensen, maar met de mensen/patiënt/cliënt.

– Ervoor zorgen dat de braille informatie op medicijndoosjes voelbaar blijft en er geen etiketjes overheen plakken!

– Bij een apotheek of andere zorginstelling of aanbieder waar een nummertje getrokken moet worden, zorg dat dit ook vocaal ondersteund wordt zodat je weet wanneer je aan de beurt bent.

– Ervoor zorgen dat mensen met een visuele beperking de informatie voor een behandeling in aangepaste leesvorm kunnen lezen.

– Bij opname in het ziekenhuis aangeven dat het prettig is dat artsen en verpleegkundigen hun naam noemen zodat blinden en slechtzienden weten wie erbinnen komt.

– Bij opname in ziekenhuis tegen de blinde of slechtziende patiënt zeggen wat je op het nachtkastje zet.

– In de wachtkamer duidelijk de naam van de patiënt noemen zodat de visueel gehandicapte weet dat hij/zij aan de beurt is.

– Praat met de patiënt en niet tegen een huisgenoot, omdat de patiënt niet mondig zou zijn. Vul niets in voor de ander, spreek altijd eerst de zorgontvanger aan.

– We zouden graag zien dat zorgverleners, met toestemming van de patiënt en uiteraard met respect voor privacy, informatie beter met elkaar kunnen delen. Als meerdere specialisten bij dezelfde patiënt betrokken zijn, zou het enorm helpen als niet steeds opnieuw dezelfde medische geschiedenis of uitgebreide vragenlijsten ingevuld hoeven te worden. Scheelt iedereen veel kostbare tijd en energie!

– Ook onderzoeksbeelden, zoals röntgenfoto’s of echo’s, zouden we graag kunnen terugvinden in onze eigen persoonlijke dossiers. Goede verslaglegging is niet alleen belangrijk voor de overdracht tussen zorgverleners, maar ook voor de patiënt zelf.

– Ook bij het plannen van afspraken is maatwerk belangrijk. Meerdere afspraken op één dag kunnen juist prettig zijn als dat reistijd en energie scheelt. Maar het moet wel passen bij wat iemand aankan. Een afspraak van een uur kost iemand met een beperkte belastbaarheid namelijk vaak meer dan alleen dat uur: ook reizen, wachten, zitten, prikkels en het herstel daarna kunnen veel energie vragen.

– Zorg voor schone én beschikbare toegankelijke toiletten ( miva-toilet). Nog te vaak worden deze op slot gedraaid, of worden er spullen in gezet zoals voorraad toiletpapier etc. Wij adviseren ook een ruimte met een verzorgmogelijkheid met een automatisch hoog/ laag brancard, het liefst met een tillift.

– Wanneer gebouwen/locaties niet zelfstandig te betreden zijn, ben je vanaf de voordeur al afhankelijk van een ander en dit doet iets met je autonomie. Denk ook aan lagere aanmeldzuilen, zodat je hier ook bij kunt vanuit de rolstoel, maar ook kan zien wat er op het beeldscherm staat door deze kantelbaar te maken. Nummer verwijzing naar een behandelruimte bv bloedafname ga naar kamer 12 is niet toegankelijk voor een patiënt met een visuele beperking, bv als je blind bent. Daardoor blijft iemand zitten en komt niet aan de beurt, of is afhankelijk van de persoon die naast hem of haar zit.

– Laat cliënten, ouders en verzorgers niet steeds opnieuw dezelfde confronterende vragen beantwoorden over hun beperking of zorgsituatie. Vragen als ‘Wat gebeurt er als u of uw kind geen zorg meer ontvangt?’ kunnen onnodig belastend zijn, zeker wanneer een beperking of aandoening blijvend is. Niet iedere situatie verandert. Er is niet altijd sprake van vooruitgang of ontwikkeling. Kijk daarom vooral naar wat wél verandert. Vraag alleen opnieuw naar de situatie wanneer daar aanleiding voor is. Zo voorkom je herhaling en sluit je beter aan bij de persoon en diens daadwerkelijke situatie.